Święta Geometria

Święta geometria zastosowana w konstrukcjach

Pewne naturalnie występujące kształty i formy są w tajemniczy sposób przyjemne dla ludzkiego oka. Przykładami są wdzięczny wir muszli łodzika, krystaliczne struktury królestwa minerałów i niezwykłe wzory występujące w płatkach śniegu i kwiatach. Jednak nie tylko tematyka tych form przykuwa naszą uwagę. Równie ważne są proporcjonalne rozmieszczenie poszczególnych części tworzących całość. To samo dotyczy różnych form sztuki, czego dobrym przykładem jest malarstwo klasyczne. W Europie w czasach średniowiecza i renesansu kilku malarzy układało początkowe projekty swoich obrazów według określonych wzorów geometrycznych. Rzeźbiarze i malarze w świecie islamskim zrobili to samo. Równie ważne jak sama tematyka uznawano rozmieszczenie elementów w ramie obrazu. Mówi się, że europejscy malarze klasyczni odziedziczyli te formuły pozycjonowania od szkół tajemnych Greków i Arabów, którzy przejęli je od starożytnych Egipcjan. Ale skąd Egipcjanie zdobyli tę wiedzę?

Egipcjanie i inne kultury starożytności wyprowadzały te wzory geometryczne na podstawie uważnej obserwacji świata przyrody. Nazywamy tę dziedzinę wiedzy świętą geometrią i odnajdujemy jej wpływ nie tylko w malarstwie, ale także w niektórych stylach architektury sakralnej. Paul Devereux omawia ten temat:

*Tworzenie się materii z energii i naturalnych ruchów wszechświata, od wibracji molekularnych, przez rozwój form organicznych, po ruchy planet, gwiazd i galaktyk, podlega geometrycznym konfiguracjom siły. Ta geometria natury jest esencją świętej geometrii wykorzystywanej przy projektowaniu i budowie tak wielu starożytnych świętych sanktuariów na świecie. Sanktuaria te kodują proporcje stworzenia i w ten sposób odzwierciedlają wszechświat. Pewne kształty znalezione w starożytnych świątyniach, opracowane i zaprojektowane zgodnie ze stałymi matematycznymi świętej geometrii, w rzeczywistości gromadzą, koncentrują i emitują określone tryby wibracji. Na przykład szczególna geometria strukturalna i precyzyjna orientacja kierunkowa kształtu piramidy całkowicie zmieniają właściwości elektromagnetyczne przestrzeni zawartej w piramidzie. Trójwymiarowa struktura i wibracje są absolutnie, choć tajemniczo powiązane. Jest to dobrze znane twórcom instrumentów muzycznych. Znali go także budowniczowie starożytnych świątyń. Niektóre kształty rezonują z częstotliwościami kosmicznymi zbyt delikatnymi, aby można je było zarejestrować w widmie elektromagnetycznym. Delikatność wibracji jest kluczem do ich potężnego efektu. Jest to podobne do koncepcji homeopatii, gdzie im mniejsze zastosowanie, tym większa reakcja.*

Zasadniczo święta geometria to po prostu stosunek liczb do siebie: 1:2, 2:3, 4:5. Kiedy takie proporcje liczbowe zostaną włączone do trójwymiarowej formy, otrzymamy najbardziej pełną wdzięku i ponętną architekturę na świecie. Kiedy te proporcje wyrażają się w dziedzinie dźwięków, powstają transcendentalna i przemieniająca muzyka indyjskich rag, tybetańskich śpiewów alikwotowych, śpiewów gregoriańskich, afrykańskiej gry na bębnach oraz arcydzieła Bacha, Mozarta i innych europejskich kompozytorów klasycznych. Goethe powiedział kiedyś: „Architektura to zamrożona muzyka”. W tym stwierdzeniu Goethe opisał związek między proporcjami muzycznymi a ich zastosowaniem do formy i struktury.

Chociaż nie wszystkie formy w geometrii i naturze są harmoniczne, te, które uważamy za najpiękniejsze dla oka, należą do szeregu harmonicznego. W szczególności formy wyrażające proporcje oparte na oktawie (2:1), kwartach (4:3), kwintach (3:2) i tercjach (5:4) tworzą wizualnie harmonijne formy. Wiedza o wykorzystaniu tych harmonicznych proporcji do tworzenia architektury była niezbędna starożytnym szkołom misteriów w Egipcie i Grecji. Pitagoras, który nauczył się tych zagadnień w ciągu trzydziestu trzech lat wędrówki i studiów w Mezopotamii i Egipcie, wywarł szczególny wpływ na wprowadzenie tej świętej geometrii do Greków, a tym samym do cywilizacji zachodniej.

Dla starożytnych architektów istotna była jedna święta proporcja geometryczna, znana jako Złoty Środek lub Złoty Podział. Złoty podział to proporcja geometryczna, w której stosunek całości do większej części jest taki sam, jak stosunek większej części do mniejszej. Zatem a:b = b:(ab). Złota Sekcja często obejmuje proporcje odnoszące się do proporcji występujących w sekstie dużej (3:5) i sekstie małej (5:8). Fizycy atomowi, chemicy, krystalografowie, biolodzy, botanicy i astronomowie odkryli, że te same stosunki stanowią podstawę matematyczną wszechświata. Proporcje te są również obecne w ludzkim ciele i umyśle, być może wyjaśniając głęboki i przemieniający wpływ architektury sakralnej i muzyki sakralnej na ludzki organizm. Starożytna hinduska sutra architektoniczna mówi: „Wszechświat jest obecny w świątyni w formie proporcji”. Dlatego też, gdy znajdujesz się w strukturze ukształtowanej według świętej geometrii, znajdujesz się w modelu wszechświata. Wibracyjna jakość świętej przestrzeni wprowadza w ten sposób twoje ciało i umysł w harmonię z wszechświatem.

Źródło: https://pl.sacredsites.com/sacred_places/sacred_geometry.html

Dodatkowe źródła: https://youtu.be/fLFymRYgSTE?si=zB7Uu7RdZi6RsE0V